Naarmate het jaar steeds meer op z’n einde loopt, nemen de bijzondere gebeurtenissen toe. De studieplannen, boeken en schriften “verdwijnen” met enige regelmaat. Een héél, héél veelgehoorde reactie is: “Ik had hem net echt nog!” Dit brengen ze met zoveel overtuiging, dat ze het zelf nog gaan geloven.Maar zij zijn niet de enigen die hints op het lesprogramma hebben staan. Tijdens het stil-werkuur (zoals de naam al doet vermoeden dient het dan helemaal stil te zijn) wordt er ook driftig aan gebarentaal gedaan. Voor sommige leerlingen is het erg lastig om stil te zijn tijdens dit uur. Zij vinden allerlei creatieve manieren om toch wat met elkaar te kunnen communiceren. En eerlijk is eerlijk, stil zijn ze…
De volgende bijzondere gebeurtenis/lesinvulling is die van het bezoek van Fluffy, alias Puffy. Op een dinsdag beginnen we rustig met het bespreken van het weekend. Tijdens deze besprekingen zien we een vreemd insect op het plafond zitten. Ik introduceerde hem als Fluffy, waarna Ashton me verbeterde en zei dat hij Puffy heette (met een stalen gezicht!).
Goed, Puffy heeft een aantal uren rustig op het plafond gezeten toen hij zich naar de printer waagde. Commotie alom, want (het moet gezegd worden) Puffy had een nog al wreed uiterlijk. Gillende meiden, jongens die hem wilden vermorzelen en een nieuwsgierige rest omringden zich om Puffy. Na een waarschuwing van mij (kijken mag, doodmaken niet!) werd er druk gespeculeerd wat voor insect Puffy was. Is het een horzel, een hoorn (?) of misschien een libel? Idee: op het internet kun je vast wel vinden wat voor beestje het is. Ondertussen heb ik Martin naar het biologielokaal gestuurd om een observatiepotje te gaan halen. Razendsnel (want erg spannend) komt hij terug met een potje. Nu neemt het verhaal een dramatische wending en komt Akon om de hoek kijken. Hij heeft tijdens het hele “Puffy-gedoe” rustig aan zijn Engels zitten werken. Op het moment dat Martin eindelijk al zijn moed verzameld heeft om het potje over Puffy heen te zetten haalt Akon uit. “Knal!”, in één mep (nou ja, niet helemaal, Katie heeft hem uit zijn lijden verlost door er met het potje op te meppen) is het gedaan met Puffy. Meiden (en juf) overstuur, jongens verongelijkt; “Ik mocht hem niet neerslaan…” en Puffy uit het raam.
Het is dat Akon zo spontaan reageerde, en Puffy neerhaalde terwijl hij aan het werken was (en daarna gewoon door bleef werken) zodat we er toch vreselijk om hebben kunnen lachen met zijn allen. Zo zie je maar, naast al het harde werken is er gelukkig nog wel tijd voor een lolletje of wat improvisatie tussendoor. En al is het lastig om daarna de rust weer te vinden, we hebben wel smakelijk gelachen!
Marieke Vermulst is werkzaam op VMBO De Rooi Pannen in Eindhoven.
Geen gerelateerde items
