Na drie weken Pyreneeën word ik bij thuiskomst natuurlijk wel geconfronteerd met een nieuwe berg inmiddels verouderd papier. Bang om iets te missen, wil ik al die letters hebben. Nu ben ik een gewoontemens. Mijn vakantiekranten lees ik op volgorde. Dat wil zeggen van oud naar jong. Zo houd ik er de virtuele spanning nog wat in.

Maar altijd in voor iets nieuws, besluit ik te beginnen met de krant van vandaag. Mr. Euro…

 ‘Oh kijk nou! Duisenberg is overleden en al begraven ook…’ Maar: bij het tweede ochtendblad: ‘Gretta Duisenberg spreekt een lokale Franse arts tegen’. Het dringt tot me door. De spanning van wat komen gaat is weg. Gisteren nieuw, nu echt oud. Zelfs de illusie van chronologie en mee kunnen groeien in de ontwikkeling is weg. (wellicht een belangrijke observatie voor makers van geschiedenismethodes) 

Als professioneel veranderaar schiet door mijn hoofd: ‘implementatiedip!’

Ken je dat?

Een paar jaar geleden volgde ik een driedaagse conferentie van Michael Fullan waarin hij deze glijbaan naar oud gedrag toelichtte.

Mensen proberen iets (voor hen) nieuws. Bijvoorbeeld een andere, meer communicatieve didactiek voor taalonderwijs. Niet direct bij de start –die heb je immers goed voorbereid-, maar kort daarna gaan er dingen mis. Je eigen denkbeelden, de inrichting van je klas, de verwachtingen van kinderen of ouders, van alles kan je in de wielen rijden. En wat doe je dan? (tot je nek zittend in zo’n dip) Juist: terug naar het oude vertrouwde! = de implementatiedip; met desastreuze gevolgen voor de nieuwe kans die net het levenslicht zag!

Wist je, dat om uit zo’n roetsjbaan te blijven het heel belangrijk is om samen aan een innovatie te werken. Collega’s, die samen voorbereiden, uitvoeren en/of nabereiden blijken -uit onderwijskundig onderzoek- de meeste kans op succes te vertonen!

Welke potentieel goede ideeën en uitprobeersels zouden zo al via de dip in een zwart onderwijsgat verdwenen zijn? Geef de dip geen kans: Doe SAMEN?!!!

Marcel Bogaarts, manager Bazalt