Op een zeldzaam mooie voorjaarsdag waarbij de temperaturen onvoorstelbaar hoog zijn, moet ik werken. Uit mijn kledingkast gris ik een fleurig rokje van dunne gebloemde stof. Mijn witte winterbenen steken er wat bij af, maar goed, je moet toch een keer beginnen met de wapperende zomerrokken.
Ik moet naar een grote stad, begeleiding op de werkvloer zoals dat heet. Lessen bekijken,observeren en ondertussen meedoen met de kinderen. Het is een zogenaamde zwarte school. Ik krijg daar altijd vreemde beelden bij. Een zwarte school… Alsof er een uitslaande brand is geweest en alles zwartgeblakerd is van binnen. Goed, een school met overwegend allochtone kinderen dus.
De directeur, zelf niet zwart overigens, vertelde mij tijdens het intakegesprek dat hij een “zwaarwegend” geval is. Een zogenaamde 80 % school en daarbij keek hij mij veelbetekenend aan.
Ik mag dus komen en mijn hoofd buigen over de eventuele problemen die zich voor doen bij de lessen. Ik moet vooral kijken naar het gedrag van de kinderen.
Onderweg begint ineens mijn airco te stinken en jawel hoor hij houdt ermee op. Het is echt heel warm wanneer ik de wijk binnenrijd waar de school zich bevindt, ik ben blij met mijn luchtige rokje.
Op de school word ik hartelijk ontvangen door de conciërge die me meteen al waarschuwt dat ik mijn tas niet onbeheerd moet achter laten. Ik glimlach en vertel hem dat ik geen waardevolle spullen bij me heb.
Na een overheerlijk kopje koffie ga ik de groep in. Mijn stoel staat al klaar. Ik ga zitten naast een meisje met de allermooiste donkerbruine ogen die ik ooit in een kindergezicht gezien heb. Haar zwarte haar reikt tot haar middel en heeft door de krullen zo’n onvoorstelbaar volume dat het lijkt alsof ze gisteren permanent heeft laten zetten. Ze kijkt me aan en ze zegt niets. Ik knik haar bemoedigend toe.
De les gaat beginnen. De leerkracht vertelt een verhaal over zomerkleren en de seizoenen. Het meisje zit me nog steeds aan te staren. Haar blik is gericht op mijn rok en mijn benen. Zou ze mijn benen ook nog erg wit vinden, bedenk ik me? Ze legt haar bruine handje op de dunne stof van mijn rok.
Haar kleine garnalen vingertjes voelen aan de stof. “Mooooooi,” zegt ze ineens met een heel diepe zucht en een lange uithaal.
Dan loopt juf even weg. Ze neemt haar kans waar. “Hoe heet jij ?” vraagt ze en ze kijkt me vertederend en bijna verleidelijk aan. Ik geef haar een hand en noem mijn naam.
Zij heet Fatma. Zou ze Marokkaans of Turks zijn?
“Jij bent lief,” zegt ze dan. Ik krijg er een beetje kippenvel van merk ik en dat op een bloedhete dag.
“Jij bent mooi,” vervolgt ze haar complimenteuze betoog.
Ze aait weer over mijn rok.
“Mijn vader vindt jou niet lief, “zegt ze dan ineens. Oh help, denk ik dan, heb ik die man ooit ontmoet? Het gesprek krijgt nu wel een heel vreemde wending. Gelukkig komt het antwoord er al vlot achteraan. “Jij hebt geen maillot aan.”
Ineens zie ik dat Fatma zelf een dikke maillot draagt onder haar katoenen rokje.
“Maar het is toch prachtig weer,” zeg ik aarzelend. “De zon schijnt en het is heel warm.” De les van de leerkracht ging daar trouwens ook over. Mooi weer en zomerkleren…
Fatma houdt voet bij stuk. “Jij moet een maillot aan, jij bent een meisje!”
Nu begrijp ik het ineens. Ik besluit om Fatma tegemoet te komen.
“Morgen ben ik hier weer en dan trek ik een broek aan goed?”
Ze knikt aarzelend en zegt dan nog een keer. “Ik vind jou lief.” Dan blijft het even stil en komt het volgende dubieuze compliment: ”En je hebt een grote neus!”
“Fatma… Let je wel op? ” vraagt de juf vriendelijk. “Anders snap je het straks niet.”
Maar Fatma snapt het heel goed vandaag. Ze snapt dat er vrouwen zijn met een grote neus die gebloemde zomerrokken dragen in kleuren die kinderen prachtig vinden, zonder maillot, die toch wel lief kunnen zijn. Nou? Hoe zo integratie en begrip hebben voor elkaar? Fatma heeft heel veel geleerd, maar niet wat de leerkracht in haar hoofd had vandaag!
Simone de Groot
Werken met de toolbox
De toolbox biedt voor iedere intelligentie werkvormen, die op velerlei manieren zijn in te zetten.
De kaarten zijn gemakkelijk te vertalen naar de onderwijssituatie die op dat moment actueel is voor kinderen.
Hieronder staan enkele suggesties n.a.v. de les: ‘zomer en winterkleren’, groep 1 en 2
Doe-kaart 7 toolbox
Ren je rot
Ruimte: speellokaal of buiten.
Dit heb je nodig:
• Zomer en winterkleding door elkaar in een grote mand.
• Een afbeelding van een zon (zomer) en een sneeuwbui (winter)
De kinderen pakken uit een grote wasmand een kledingstuk.
Wanneer ze ‘Ren je rot’ horen mogen ze in het goede vak gaan staan.
Als je het goed hebt mag je een blokje pakken.
Wie heeft er aan het einde van het spel de meeste blokjes?
Samen-kaart 1 toolbox
Vind de ander
Ruimte: speellokaal of buiten
Dit heb je nodig:
• Foto’s van zomer en winterkleding van iedere foto twee stuks
• Een afbeelding van een zon (zomer) en een sneeuwbui (winter)
Ieder kind krijgt een willekeurige foto.
De kinderen moeten elkaar opzoeken. Wie heeft dezelfde foto?
De kinderen die elkaar gevonden hebben, geven elkaar een hand en gaan staan onder een afbeelding van de zon (zomer) of onder een afbeelding van een sneeuwpop (winter).
Kijk-kaart 1 toolbox
Puzzelen
Ruimte: klaslokaal, eventueel tijdens de werkles
Dit heb je nodig:
• Verknipte foto’s van zomer en winterkleding.
Knip de foto of meerdere foto’s in puzzelstukken.
Laat de kinderen voorspellen of het zomer of winterkleding is.
Laat de kinderen de foto weer in elkaar puzzelen.
Hadden ze gelijk wat de voorspelling betrof?
Simone de Groot (39) werkt samen met Marco Bastmeijer als MI trainer bij SON opleidingen. Ze heeft twee zoons van 6 en 9 jaar. Elke maand schrijft ze over haar unieke en soms hilarische ervaringen met haar kinderen, de school van de jongens en haar werk. Vanuit de MI gedachte probeert ze het onderwijs en de opvoeding van haar kinderen te benaderen.
